نخستین ابزاری که جهت استفاده در پرداخت‌های الکترونیکی در اختیار افراد متقاضی قرار می‌گیرد کارت‌های پرداخت است. جنس این کارت‌ها معمولاً از پی‌وی‌سی است که مقاومت خوبی دارد. در دیدگاه اول، کارت‌ها از لحاظ پذیرش در دستگاه کارت‌خوان به دو دسته تماسی و غیر تماسی تقسیم می‌شوند، در کارت‌های تماسی برای برقراری ارتباط کارت با دستگاه کارت‌خوان، قسمتی از کارت که حاوی اطلاعات است لزوماً باید درون دستگاه کارت‌خوان قرار بگیرد و Head دستگاه کارت‌خوان با آن در تماس فیزیکی باشد. درصورتی‌که در کارت‌های غیر تماسی این ارتباط از طریق امواج رادیویی صورت گرفته و با توجه به نوع کارت و کارت­خوان انتخاب‌شده، کارت می‌تواند با فواصل مختلف از کارت‌خوان قرار بگیرد. اخیراً نوع دیگری از کارت‌ها نیز مورد توجه قرار گرفته که به کارت‌های هیبرید مشهورند. این کارت‌ها در حقیقت ماهیت جدیدی نداشته و تنها از ترکیب چند تکنولوژی ساخته شده‌اند. به‌عنوان نمونه در یک نوع از کارت‌های هیبریدی، کارت علاوه بر داشتن قابلیت غیر تماسی، چیپ هم دارد و توانایی استفاده در سیستم‌ها تماسی نیز دارد.

کارت‌های تماسی:

همان‌طور که گفته شد کارت‌های تماسی به طور مستقیم با کارت‌خوان در تماس بوده و اطلاعات از طریق Head کارت‌خوان به آن‌ها منتقل می‌شود. لذا به طور نسبی امنیت بیشتری نسبت به کارت‌های غیر تماسی دارند و اکثر کارت-های بانکی و مالی را شامل می‌شوند.

از انواع این کارت‌ها می‌توان به کارت‌های مغناطیسی و کارت‌های چیپ دار اشاره کرد که طیف وسیعی از کارت‌های امروزی را پوشش می‌دهند. در کارت‌های مغناطیسی اطلاعات بر روی نوار سیاه رنگی که بر روی کارت است، به‌صورت مغناطیسی نوشته و خوانده می‌شود، این نوار خود شامل سه تراک است که بر روی هر کدام از آن‌ها اطلاعات خاصی نوشته می‌شود. در طرف مقابل، کارت‌های چیپ دار از یک چیپ مدار مجتمع (IC) تشکیل شده که این چیپ می‌تواند شامل یک حافظه تنها و یا یک حافظه به همراه یک میکروپروسسور باشد.
کارت‌هایی که تنها از یک حافظه تشکیل شده باشند، کارت‌های حافظه نام دارند که معمولاً برای نگهداری اطلاعات از آن‌ها استفاده می‌شود و امنیت بیشتری نسبت به کارت‌های مغناطیسی دارند، در سویی دیگر کارت‌های پردازنده دار (هوشمند) قرار دارند که به جز حافظه یادشده از مزایای یک میکروپروسسور نیز سود می‌جویند و بدین ترتیب از لحاظ امنیتی ضریب بسیار بالاتری را دارند و طبیعتاً از قیمت بالاتری نیز برخوردارند.

کارت‌های مغناطیسی:

اولین کارت‌هایی که به طور گسترده در زمینه تجارت الکترونیک و به‌عنوان کارت‌های بانکی مورد استفاده قرار گرفت کارت‌های مغناطیسی بودند. این کارت‌ها که با قرار گرفتن یک نوار مغناطیسی بر روی کارت‌های پی‌وی‌سی ایجاد می­شوند، به علت محدودیت‌های فیزیکی موجود حجم اطلاعاتی زیادی را شامل نمی‌شوند.
نوار مغناطیسی روی این کارت‌ها بنا به «استاندارد ایزو ۷۸۱۱» از سه تراک تشکیل شده است که اطلاعات ویژه‌ای بر روی هر تراک ثبت می‌شود. تراک ۱ کارت معمولاً شامل اطلاعاتی از قبیل نام دارند و شماره‌حساب شخص است و سایر اطلاعات کنترلی نیز بر روی تراک­های دیگر قرار دارد. در برخی از خودپردازهای بانک‌ها نوشتن بر روی تراک­ها نیز ممکن است. این کارت‌ها به دو دسته اصلی تقسیم می‌شوند: HiCo و LoCo. کارت‌های HiCo از کیفیت بهتری نسبت به کارت‌های LoCo برخوردار بوده و تأثیرات کمتری در استفاده مداوم، هم‌جواری با کارت‌های دیگر و میدان‌های مغناطیسی می‌پذیرند. همچنین بر اساس آزمایش‌های انجام شده، درصد صحیح خوانده شدن اطلاعات در نوع HiCo بسیار بیشتر از نوع دیگر بوده و با وجود هزینه بیشتر آن، به صرفه‌تر هستند.
به علت امنیت پایین‌تر این کارت‌ها نسبت به کارت‌های هوشمند و سهولت خواندن تراک­های موجود بر روی آن‌ها و توانایی کپی کردن اطلاعات آن‌ها روی کارت دیگر (کپی کردن کارت)، غالباً از این کارت‌ها در ارتباطات آنلاین و یا به‌عنوان کارت‌های شناسایی روزمره استفاده می‌گردد.

کارت‌های حافظه:

کارت‌های حافظه (Memory Cards) در حقیقت کارت‌های چیپ داری هستند که تنها از یک حافظه تشکیل شده اند، که این حافظه می‌تواند غیرقابل شارژ یا با قابلیت شارژ نیز باشد. به علت عدم وجود پردازنده کنترلی امنیت این کارت‌ها کمتر از کارت‌های هوشمند بوده ولی همچنان با تمهیدات در نظر گرفته شده امنیت بیشتری نسبت به کارت‌های مغناطیسی دارند. این کارت‌ها برای استفاده در تلفن‌های عمومی و پارکومترها مصرف می‌شوند.

کارت‌های هوشمند:

یکی دیگر از انواع کارت‌های چیپ دار، کارت‌های هوشمند است که معمولاً متشکل از پردازنده‌ای جهت انجام امور کنترلی، حافظه‌ای فقط خواندنی شامل سیستم عامل کارت (ماسک) و حافظه‌ای تا ۶۴ کیلو بایت جهت استفاده هستند. به علت وجود برنامه‌ های کنترلی موجود و ساختار موجود در آن‌ها ضریب امنیتی این کارت‌ها بسیار فراتر از کارت‌های مغناطیسی است. کارت‌های هوشمند از لحاظ ساختار داده‌ای موجود در آن‌ها به دو دسته Data Card و Application Card تقسیم می‌شوند. در دسته اول تنها فایل‌های داده‌ای ایجاد و قابلیت ذخیره‌سازی دارند، درصورتی‌که در نوع دوم کارت قابلیت ذخیره‌سازی یک برنامه کاربردی، اجرا و ذخیره‌سازی نتایج آن را دارد. در دسته‌بندی دیگری، کارت‌های هوشمند را می‌توان به دو دسته کارت‌ های کاربردی و کارت‌های SAM تقسیم کرد که کارت‌های کاربردی برای استفاده پس از آماده‌سازی در اختیار مشتری قرار می‌گیرد، درصورتی‌که کارت‌های SAM به علت وجود الگوریتم‌های پیچیده امنیتی برای نگهداری کلیدهای لازم درون دستگاه کارت‌خوان قرار می‌گیرد و مسلماً قیمت بیشتری دارند.

کارت‌های غیر تماسی:

در کارت‌های غیر تماسی انتقال اطلاعات و تمامی ولتاژهای مورد نیاز به‌صورت بی‌سیم از طریق سیگنال‌های RF (فرکانس‌های رادیویی) و روش‌های ترویج القایی صورت می‌گیرد.

سیستم‌ های (Radio Frequency Identification RFID) در ابتدا برای مسیریابی، تشخیص موقعیت اجسام و مکان‌ سنجی استفاده گردید و بر حسب مسافت و برد لازم دو نوع Passive و Active به وجود آمد که تفاوت اصلی در این موارد وجود باتری (منبع تغذیه) در نوع Active برای افزایش طول برد بود.
در حال حاضر در دنیای کارت‌های غیر تماسی، با توجه به استفاده‌ های مکرر، ابعاد کارت‌ها و عدم نیاز به برد و مسافت بالا از نوع Passive این سیستم‌ ها استفاده می‌شود و لذا محدودیت‌ هایی بر اساس فرکانس کاری و طول موج در این سیستم‌ ها ایجاد می‌شود.

طراحی سایت توسط فراکارانت